Om 10 uur ’s avonds stappen we – fris gedouched – op de trein naar Ulaanbaatar. We merken direct op dat deze trein stukken minder netjes en schoon is dan de vorige (lees meer: in 72 uur van Moskou naar Irkutsk). We krijgen lakens voor op het harde matras, een grote pittenzak, dat voor hoofdkussen moet doorgaan en een wollen deken, die al een hele tijd geleden voor het laatst gewassen lijkt.

Nadat we onze bedden hebben opgemaakt kijken we nog een aflevering van Breaking Bad, voordat we ons bed inkruipen. Het blijkt een korte nacht te worden. We doen allebei geen oog dicht en het meisje uit Mongolië, waarmee we een coupé delen, maakt het niet gemakkelijker door ieder uur op te staan en de deur telkens open en dicht te doen en het licht aan en uit te knippen. Als we weer even in slaap zijn gevallen gaat de deur weer open en staat Engelsman Gary om 5 uur ’s ochtends voor onze neus. Hij blijkt het vierde bed in de coupé te hebben gereserveerd. Omdat we allemaal toch niet kunnen slapen raken we aan de praat en vergeten we heel even dat we nog geen uur geslapen hebben.

mongolie

mongolie

Bordercrossing

Om kwart voor 2 ’s middags komen we aan in Naushki; de Russische kant van de grens. We mogen twee uur naar buiten, maar we blijven in de buurt van het station. Je weet hier maar nooit.. De Russische treinstellen worden losgekoppeld en met maar twee treinstellen zullen we uiteindelijk de grens overgaan. Nadat we weer in de trein zitten wordt alles grondig gecontroleerd. Ze willen onze tassen zien en ook onze paspoorten worden pagina voor pagina gecheckt. Ik had verwacht dat de Russen eerder streng zouden controleren als we het land in wilden komen, maar nu blijken ze juist streng te controleren voordat we Rusland uit mogen.. Het duurt allemaal ontzettend lang en we zijn blij als de trein eindelijk mag vertrekken. In Mongolië worden onze paspoorten ook gecontroleerd, maar de sfeer is compleet anders. Ze zijn vriendelijk, bladeren even door onze paspoorten en voilà. Zodra we onze paspoorten terug hebben, kunnen we de trein uit om Mongools geld te pinnen en een fles cola te kopen. Nadat de trein in totaal zo’n 7 uur heeft stilgestaan, in Rusland en Mongonolië, kunnen we allemaal onze reis voortzetten. De trein zet koers naar de hoofdstad van Mongolië, Ulaanbaatar. De uitzichten zijn fantastisch; veel beter dan we tot nu toe in Rusland hebben gezien. De zon gaat langzaam onder en schittert op het water dat aan ons voorbij glijdt. Ik maak eindeloos veel foto’s en filmpjes en kijk naar buiten totdat het volledig donker is.

Welkom in Ulaanbaatar

Ook de volgende nacht doe ik geen oog dicht. In tegenstelling tot de vorige trein stopt deze veel vaker; het lijkt alsof we een stoptrein te pakken hebben. Om half 5 in de morgen worden we dringend verzocht ons bed uit te komen; het voordeel hiervan is dat we de zon langzaam zien opkomen. Het raampje mag eindelijk open en de koude lucht en wind zorgen ervoor dat ik iets wakkerder wordt. Ik merk dat het langzamer warmer wordt buiten en het schijnt vandaag zo’n 25 graden te worden in Ulaanbaatar, erg fijn! Het eerste dat ons opvalt als we aan de rand van de hoofdstad komen is het grote aantal tankstations. Iedere 75 meter staat er een tankstation en we kunnen ons al een beetje voorstellen waarom Ulaanbaatar de op één na meest vervuilde stad ter wereld is. Om kwart voor 6 komt onze trein tot stilstand en niet veel later worden we opgehaald door de eigenaar van het hostel waar we die nacht zullen slapen. De rit door Mongolië heeft me ontzettend nieuwsgierig gemaakt naar het land en ik kan dan ook niet wachten om de stad uit te gaan en de natuur te verkennen.

Lees meer: Wij boekten alle treintrajecten zelf. Dat is veel goedkoper dan dat je het laat regelen door een reisbureau. Lees wat het heeft gekost en hoe je dit zelf ook kunt boeken.

Op de hoogte blijven?

Vul je e-mailadres in en ontvang bericht bij een nieuw artikel. Je kunt je altijd gemakkelijk afmelden.

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*