Liefde op het tweede gezicht bij de Grand Canyon

Het is 04:15 uur als de wakker ons bruut wakker maakt. Het is buiten nog pikkedonker, en met deze temperaturen is het verleidelijk om nog even in bed te blijven liggen. Toch staan we vrij snel naar ons bed; we hebben immers niet voor niets de wekker zo vroeg gezet. Het lijkt ons namelijk fantastisch om de Grand Canyon verlicht te zien worden door het eerste daglicht.

Kaibab Rim shuttle

We rijden met onze camper naar het Grand Canyon Visitor Center, zodat we daar de eerste shuttle van 05:00 uur kunnen nemen naar Yaki Point. We kunnen ook een shuttle nemen vanaf de Mather Campground waar we slapen, maar dan moeten we nog een keer overstappen op een andere lijn, en dat kost extra tijd. We parkeren de auto op de nu nog lege parkeerplaats, knippen onze zaklamp aan en zoeken het busstation vanwaar de shuttle vertrekt. Op dit tijdstip is het uitgestorven, en hoewel ik nog veel drukte had verwacht, verbaast het me dat we als enige in de rij staan voor deze lijn. Dat we überhaupt de enige zijn op het busstation, samen met nog één andere hiker.

Ik check nog maar eens of ik me niet vergist heb in het tijdstip, maar als het goed is moet de bus echt over vijf minuten komen. Ik kijk omhoog en tel honderden sterren. De hemel is kraakhelder, en voor zover ik nu kan beoordelen gaat het nog wel even duren voordat de zon opkomt. Net voordat de shuttle aan komt rijden sluit er nog een Chinees gezin aan. Ze kwekken honderduit op hard volume, en dat werkt op dit tijdstip enigszins op m’n zenuwen. De shuttle rijdt via het startpunt voor de South Kaibab trail, en doet er in totaal zo’n 15 minuten over om bij Yaki Point te komen.

Magische zonsopkomst bij Yaki Point

In het donker zoeken we onze weg, en het is nog lastig te bepalen waar we precies moeten gaan staan. Heel langzaamaan zien we het in de verte wat lichter worden. Ik zie nog niks van de Grand Canyon zelf, maar ben nú al blijer dan gister. De eerste ontmoeting met de Grand Canyon was prima, maar niet meer dan dat. Het is een waanzinnig natuurwonder, maar de felle middagzon deed alle diepte verbleken. Tel daar massa’s mensen bij op en dan begrijp je misschien waarom ik lichtelijk teleurgesteld was.

Nu we hier praktisch alleen bij het uitkijkpunt staan (op de nog steeds luid pratende Chinezen na), is de ervaring compleet anders. De zon laat steeds meer van dit waanzinnige landschap zien, en het zachte ochtendlicht werpt lange schaduwen op de ravijnwanden. Er zijn inmiddels iets meer mensen aangekomen bij het uitkijkpunt, maar nog steeds is het een klein groepje. Nu we hier zo staan en we het landschap met de minuut zien veranderen, snap ik waarom het één van de zeven wereldwonderen is en waarom de Grand Canyon zo’n geliefde en veelbezochte plek is.

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *