Inmiddels ben ik de tel kwijt hoe vaak ik in Berlijn geweest ben. Als hulpmiddel voor de laatste jaren kan ik de mappen met fotoarchieven gebruiken, maar daarvoor, géén idee. Ik kom tot minimaal vijftien keer. Of twintig keer. Ik herinner me steeds weer iets anders. Dat laatste gebeurt me vaak als ik weer in Berlijn ben. Alles heeft een verhaal. Of het nu een nieuw verhaal is of een verhaal dat is gebaseerd op eerdere herinneringen. Voor deze post ben ik nagegaan hoe ik ooit verliefd werd op Berlijn en waarom ik er steeds blijf terugkomen.

Eerste keer naar Berlijn met een Schönes Wochenende kaartje

Tim en ik doorlopen dezelfde middelbare school en in ons laatste jaar willen we gaan interrailen. Interrailen is hierbij een ruim begrip, want we kopen zelf losse treinkaartjes en maken er een treintour door Oost-Europa van. Uiteindelijk zullen we ook per bus reizen, liften of lopen. Wat maakt het eigenlijk uit als je zeventien bent? We worden geattendeerd op een kaartje waarmee je onbeperkt door Duitsland kan reizen, vermits je je beperkt tot regionale treinen en niet de ICE’s neemt. We stappen op in Venlo en spenderen de eerstvolgende elf uur in treinen. Prima tijdverdrijf. Ons doel is om in Budapest te geraken. We willen op weg naar Budapest een keert stoppen in Bratislava, Praag, of één of andere stad die we onderweg nog tegenkomen. Oja, en in Berlijn. Waarom? Dat is het verste dat we klaarblijkelijk kunnen komen met een Schönes Wochenende kaartje.

Rijdend hostel

De eerste uren in de trein zitten we vooral bij forensen in het Ruhrgebied. Naarmate we vaker stoppen zien we ook steeds meer en vaker dezelfde mensen. In onze jeugdige naïviteit en onbezonnenheid leg je makkelijk contact en al snel delen we met z’n allen één coupe. Tim heeft een gitaar meegenomen, dat trekt gelijkgestemde lui aan kan ik uit ervaring bevestigen. Ergens tussen Stendal en Wittenberge ontmoeten we Maximus, Max voor intimi. Initimi worden we binnen een halfuur, wederom dankzij die gitaar. Max woont in Berlijn in Prenzlauer Berg, is een paar jaar ouder en een knappe vent om te zien.

We arriveren op Berlijn Hauptbahnhof waar we voor even afscheid nemen van Maximus. Tim en ik beginnen de klassieke zoektocht naar de U-bahn, de S-bahn of welke Bahn dan ook. We slapen die nacht in een hostel, en ontvangen de dag erna een sms van Max. Of we bij hem willen pitten? Weet jij trouwens nog wat een sms is? Vroeger kon je die in een bundel kopen. 100 smsjes voor 10 euro. In het buitenland 10 smsjes voor 10 euro. We wagen er een euro’tje aan en sms-en terug. Natuurlijk hebben we zin om bij Max een paar nachten te crashen. We waren eigenlijk op doorreis, maar nu we er toch zijn…

Aanknopingspunt: de leguaan

Tot op de dag van vandaag weet ik niet meer precies waar Max woont. De weg naar zijn appartement vinden we steeds terug op basis van een paar punten. Ergens op een hoek in de buurt van de Eberswalder Strasse is een winkelvitrine ingericht waar een leguaan in een treurig terrarium huist. Als we erlangs lopen knikken we naar hem. Op dat punt moeten we nog een stukje rechtdoor en dan naar rechts. Zo gaat het vier dagen lang, en de dagen gaan in een roes voorbij. De sfeer op straat is geweldig. We lopen tussen mooie figuren, langs street art, door mooie parkjes en langs vele späti’s. Max werkt in Magnet Club, op de inmiddels oude locatie. We kenden het uitgaan in Tilburg en Breda, maar een alternatieve club met nóg alternatievere muziek zoals Magnet kenden we niet. Er is geen sluitingstijd en er zijn geen regels. Tegenwoordig zou ik niet snel nog eens naar Magnet gaan, maar als je 17 bent is het echt heel tof als je normaliter om vijf voor twee het licht aan ziet gaan.

Slapen op een woonwagenkamp onder een circustent

De dagen in Prenzlauer Berg gaan als een ICE voorbij en we nemen afscheid van Max. We vertrekken echter nog niet uit Berlijn. In de trein ontmoetten we nog een andere kerel die in een soort woonwagenkamp woont. Niet het type woonwagenkamp waar je waarschijnlijk aan denkt, maar een soort hippie commune. In de trein vertelde hij een vaag verhaal over een oude circuswagen waar hij in ging wonen. Ik geloofde er niks van, maar als we er arriveren blijkt het wonderwel een verzameling van een aantal oude wagens te zijn. Het heet de ‘Löhmule’ en zit ergens in Kreuzberg aan het water. Er is zelfs een podium bij. We slapen drie nachten in onze slaapzak op datzelfde podium onder een soort circustent. Hoe en waarom ik mezelf dit aandeed is een raadsel, maar gaaf was het wel. Douchen met koud water en reinigend vulkaanzand was dan weer wat minder mijn ding. Maar who cares als je zeventien bent. Uiteindelijk zetten we onze doorreis in; een week later dan verwacht maar een heleboel verhalen rijker.

De traditionele terugkeer

En dan komt de onvermijdelijke keer dat je weer terug wilt. Om meer te zien, om andere dingen te zien of om dezelfde dingen opnieuw te zien. Die terugkeer komt snel. En vaak. Ieder jaar. Elk jaar bezoek ik meerdere keren de stad. Naarmate ik meer richting m’n huidige leeftijd van net 32 kom, constateer ik dat het programma verandert. De aantrekkingskracht van Berlijn neemt echter immer toe. Dagenlang over straat slenteren maakt plaats voor vele museumbezoeken (zo veel keus!) en nachtenlang op staat maakt plaats voor goed, fijn en lekker eten. Het is het totaalplaatje dat altijd perfect is. Is dat het unique selling point van Berlijn? Dat alles er te halen is, voor alle leeftijden, achtergronden etc. Na vijftien of twintig keer (zoals ik al schreef ben ik de tel kwijt), is het nog altijd tof om te gaan. Al is het maar voor een paar dagen. Tegenwoordig bezoek ik Berlijn steeds vaker met de auto en dan begint het onderweg al te kriebelen als ik aftel richting de ringweg. De bekende afritten, de Berliner Bär langs de kant van de weg.. ik weet precies wat er komt. Dit weekend gaan Eva en ik overigens weer. We slapen bij Tim. Die heeft jaren geleden zijn conclusies al getrokken en is naar Berlijn vertrokken.

berlijn

tempelhof berlijn

tempelhof berlijn

Total
1
Shares

Subscribe

Ontvang bericht als er een nieuwe post online staat

Ik ga ermee akkoord dat ik een e-mail ontvang als er een nieuwe post online staat. Een afmeldlink staat in ieder e-mail.

2 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*