Het inherente van reizen is dat er overal ter wereld mensen zijn die je graag je geld
afhandig maken. Begrijpelijk, aangezien je op veel plekken komt waar de meeste lui toch
een klein deel verdienen van wat wij hier in Nederland doen. Helemaal terecht is het ook
weer niet. Die trips maak je ook veelal doordat je de maanden ervoor spaart. Eenmaal op
reis ontkom je er niet aan, oplichterij, fraudeurs, etc etc. Door de jaren heen is het me
daarom soms ook een sport geworden om dit te omzeilen. De meest obvious tourist traps
haal je er met een beetje gezond verstand wel uit. De echt innovatieve oplichters kon ik
tot een paar weken geleden ook nog wel aan. Tot we in Mexico gingen tanken….

Cancun

We kwamen redelijk laat in de middag aan met onze vlucht en hadden onszelf het gemak
van een vooraf gereserveerde huurauto via een intermediair geregeld. We boeken vaker
via diezelfde intermediair, dus ook deze keer zou het wel goedkomen. Eenmaal aan de
balie bij de verhuurder in Cancun bleek dat we zogenaamd geen verzekering hadden
afgesloten. Dat treft, want we hadden een engelstalige bevestiging met steekwoorden als
‘ insurance included’, ‘no extra costs at pickup’ enzovoorts. Daarnaast loont het om een
doorlopende reisverzekering te hebben als je vaak weg bent.

Het liep toch wat anders. De ‘verzekering’ was echt nodig, ook na een paar keer bellen
met de intermediair die bleef benadrukken dat er niks bijbetaald hoefde te worden. Wat
kost die kloteverzekering dan? 480 dollar. Overigens; het was om een Volkswagen Gol
(niet Golf, echt Gol, google het, schitterend) te verzekeren voor twee weken. En nee, we
wilden ‘m niet kopen. Enfin, het werd donker en met nog een dikke twee uur rijden naar
Tulum in het vooruitzicht waren we het zo beu dat we de ‘verzekering’ namen, onder
protest. Eenmaal terug thuis zouden we het wel uitzoeken met de intermediair en de
creditcardmaatschappij. Na het gebruikelijke inspectierondje aan de auto waren we dan
eindelijk onderweg. Dachten we.

Tanken

Er zat slechts 1/8e deel benzine in. Waarom weet geen mens, maar het was zo. Met het
inleveren hoeven we dan ook die 1/8 e maar aan te houden. Behalve inefficiënt ook
onhandig, zeker laat op de avond. Bijkomend nadeel; We hadden nog geen Mexicaanse
peso’s kunnen pinnen.

Een bewaker met veel te groot automatisch wapen wenkt dat ik beter even kan wachten met
in zijn buurt komen, terwijl het apparaat bijgevuld wordt.

Na een eerste stop bij een tankstation bleek dat men enkel cash accepteerde. Dat werd
lastig, aangezien de euro geen wettig betaalmiddel in Mexico is. Geen punt, het volgende
station zou een ATM hebben, zegt de vriendelijke vent van het tankstation. Nog geen
twee kilometer verderop opnieuw een tankstation. Zeer waarschijnlijk diegene met
ATM, dus wagen we het er op. Ja, er is een ATM maar neen, nog niet te gebruiken. Een
bewaker met veel te groot automatisch wapen wenkt dat ik beter even kan wachten met
in zijn buurt komen, terwijl het apparaat bijgevuld wordt. Geen punt, er zit een 7/11
supermarktje aan vast waar we wat drinken en snacks voor de rit inslaan. En…
uiteindelijk ook voldoende geld om te tanken.

Gooi maar vol

Het grappige is, is dat je in Mexico niet zelf tankt maar er ongeveer vier kereltjes per
tankstation staan die voor je tanken en je ramen wassen. De oplettende lezer voelt ‘m al
aankomen denk ik. We parkeren de auto voor een pompje, in mijn allerbeste Spaans
vraag ik aan het kereltje om te vullen tot de max en we gaan zitten wachten. Eva houdt
een beetje zicht op de meter en weegt het nieuwe geld af. Uiteindelijk is het 850 peso’s,
een goeie veertig euro. Eva telt 500 + 200 + 100 + 100 af. 900, in mijn beleving. Ik geef
het aan de pompbediende en zeg dat ie het wisselgeld mag houden. Gebruikelijk is om
deze lui fooi te geven, dus bij dezen.

Ik let heel even niet op en hoor het kereltje vragen om de juiste betaling. Hij heeft een
briefje van 200, 100, 100 en 50 vast. 50 in plaats van 500. Dat hebben we dus verkeerd
uitgeteld in de auto. Ik ga weer zitten, vraag Eva om 500 dit keer in plaats van 50 en geef
de bediende de 500. En dan besef ik me…. Dit is echt wel de tweede 500 die ik hem geef.
Eva telt het na en ja, we missen 450 peso’s ten opzichte van ons pinbedrag. En nog
toevalliger, het kereltje spreekt ineens alleen een inheems dialect waar ik niks van snap
en doet of hij achterlijk is, terwijl ik het eigenlijk ben.

Twintig euro

Twintig euro is zijn opbrengst. Keurig geef ik hem een hand, knijp er nog eens extra hard
in en noem hem, heel lafjes niet in het Spaans natuurlijk, een vuile klootzak terwijl ik
vriendelijk naar hem lach. Ik ben gewoon gescamd. Nadat we nog geen drie uur in
Mexico zijn. En die verzekering? De maatschappij heeft nooit meer gereageerd op onze
berichten. De intermediair en de creditcard maatschappij zoeken het momenteel voor
ons uit, maar de kans is groot dat ook die scam succesvol is.

Eens moet de eerste keer zijn. En meteen ook de tweede.

Op de hoogte blijven?

Vul je e-mailadres in en ontvang bericht bij een nieuw artikel. Je kunt je altijd gemakkelijk afmelden.

5 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*