Op dit moment lees ik het boek ‘Pinnen in Mongolië en andere oplosbare reisongemakken‘. Een erg leuk en praktisch boek boordevol tips voor de onervaren reiziger, maar ook erg leuk als je al meer reiservaring hebt. De schrijfster Liesbeth Rasker maakt korte metten met het idee dat bestaat dat reizen altijd maar fantastisch is. Dat kan ik helemaal beamen. Er gebeuren altijd onverwachte dingen, sommige plekken vallen tegen of je bent het zat om voor de 3e keer opgelicht te worden door een taxichauffeur. Shit happens (soms letterlijk). Maar het zijn die dingen die je reis avontuurlijk en onvergetelijk maken. En waardoor de mooie momenten nóg meer indruk maken. Tijdens het lezen dacht ik terug aan de momenten tijdens onze reizen dat het even allemaal niet meezat. In dit artikel deel ik er een aantal.

#1 Treinen van Irkutsk naar Ulaanbaatar

De treinreis van Irkutsk (Rusland) naar Ulaanbaatar (Mongolië) is er eentje die we niet snel zullen vergeten. Tijdens het eerste deel van de Transmongolië Express (Moskou – Irkutsk) hadden we het getroffen met onze reisgenoten, een lief Russisch koppel, maar tijdens het tweede deel hadden we minder geluk. We deelden de coupé met een spontane Brit en een Mongools meisje dat het tot haar levensdoel had gemaakt om ons alledrie de hele nacht wakker te houden.

“Het hielp niet mee dat de wollen deken naar pis stonk.”

Meerdere keren per nacht moest ze iets uit haar backpack halen. Daarvoor moest ze eerst haar bed naar boven klappen, om deze met veel geluid vervolgens weer dicht te gooien. Ze was luidruchtig, onbeleefd en zat constant te giechelen. Tot onze ergernis. Het hielp daarnaast niet mee dat de wollen deken naar pis stonk, we zo ongeveer ieder half uur een stop maakten en de Brit bijdehand ging doen tegen Russische agenten tijdens de paspoortcontrole.

Dat uitzicht was dan wél weer fraai

#2 Aan een infuus op Gili Air?

Tijdens je reis kan het wel eens gebeuren dat je maag opspeelt. Of dat je een dag doorbrengt op het toilet. Op Gili Air was Ivo echter zo beroerd, dat we een dokter moesten opzoeken. Hij kon bijna niet meer op z’n benen staan. Met ook nog eens een lange reisdag in het verschiet, was een bezoek aan een arts onvermijdelijk. Zo’n dokterspraktijk op Gili Air is natuurlijk niet te vergelijken met een huisartsenpraktijk in Nederland. Het geheel deed nogal shabby aan, maar goed, andere opties waren er niet. De dokter stelde vrij snel voor om Ivo aan een infuus te leggen. Daar hoefde hij niet lang over na te denken: “No way dat ik hier aan een infuus ga liggen”. In plaats daarvan schreef de arts 5 verschillende soorten medicatie voor. Ook niet ideaal, maar alles beter dan plan A.

#3 Vlucht naar LA gemist door een herfststorm

Op 5 oktober raasde er een herfststorm over Nederland. Precies ook de dag dat wij naar Los Angeles zouden vliegen. Het was € 150 goedkoper om vanaf Düsseldorf, via Amsterdam, naar LA te vliegen, dus dat ticket hadden we geboekt. Alleen vertrok ons vliegtuig niet op tijd naar Amsterdam. Het was chaos op het vliegveld, door alle geannuleerde en uitgestelde vluchten. Door de vertraging misten we onze aansluitende vlucht van Amsterdam naar Los Angeles. Op Schiphol was de chaos nog vele malen groter. Lange rijen voor de balies, geïrriteerd grondpersoneel en ongeduldige passagiers. Gelukkig werden we omgeboekt naar een andere vlucht, die dezelfde dag nog vertrok. En zo komt uiteindelijk toch alles goed.. ;-)

#4 Reis door Peru moeten afbreken

Er gaat altijd even een kriebel door mijn buik als ik hoor dat iemand naar Peru gaat. Onze reis van 3 weken door Peru moesten we namelijk na 3 dagen al afbreken. Zo ontzettend zonde, want het lijkt me zo’n gaaf land en we hebben er maar zó weinig van gezien. Na aankomst in Lima reisden we door naar Huacachina, een kleine plaats gelegen in de woestijn. Na een waardeloze nacht op een dito bed, ging Ivo ‘s ochtends door z’n rug. Zomaar ineens. Lopen ging nauwelijks. Als een bejaarde man strompelde hij aan mijn arm terug naar de accommodatie. We hadden geweldige wandeltochten in het vooruitzicht (Colca Canyon, Cusco, Laguna 69), maar hoe ga je in hemelsnaam zulke hikes maken als je net door je rug bent gegaan? Na veel overleg met doktoren en de alarmcentrale besloten we dat het het beste was om terug te gaan naar Lima, om vanuit daar weer naar Amsterdam te vliegen. En zo zaten we na 5 dagen weer in het vliegtuig, op weg naar Nederland. We vlogen business class, dat dan weer wel. En die reis naar Peru? Die gaan we zeker nog eens maken.

Als een bejaarde man strompelde hij aan mijn arm terug naar de accommodatie

Hier was alles nog koek en ei

#5 Verdwalen in Nuwara Eliya, Sri Lanka

Zorg dat je een opgeladen telefoon bij je hebt. Áltijd. Ook als je denkt dat je je accommodatie gemakkelijk kan vinden. Dat dachten wij namelijk ook. Na een gezellige avond in een restaurant lieten we ons door een taxichauffeur vlakbij onze accommodatie afzetten. We hoefden alleen nog even de shortcut naar boven te nemen, en dan waren we er. Dachten we. Zo in het donker zag het er toch wel anders uit dan in het daglicht. Alles leek ook ineens op elkaar. We konden met geen mogelijkheid het trapje meer vinden dat we die middag nog naar beneden hadden genomen. Tot overmaat van ramp hadden we ook nog maar één werkende telefoon, met nog 5% batterij. We begonnen te lopen in het pikkedonker. In het begin kwamen we ook nog eens niemand tegen. Zul je altijd zien.

Op een gegeven moment zagen we een TukTuk komen aanrijden, en we klampten de jongeman aan. Hij kende de b&b alleen niet, en had dus geen idee waar het was. We belden de eigenaar van de b&b, zodat die aan de taxichauffeur kon uitleggen waar het was. Intussen baden wij dat de telefoon niet zou uitvallen. We volgden de instructies van de eigenaar, maar kwamen op een bepaald moment uit op een modderig zandpad. Vreemd, hier waren we eerder nog niet geweest. Dit kon niet goed zijn. De TukTuk-chauffeur draaide om, en we bleven nog even rondrijden. Totdat ik het uitschreeuwde, omdat ik een hotel herkende dat we passeerden. Ik wist dat we dichtbij waren. Toen we de eigenaar op straat zagen staan, zwaaiend met zijn armen, waren we allebei zó opgelucht. We stopten de TukTuk-chauffeur als dank een dikke fooi toe, die ons aankeek alsof we gek waren geworden. Gek zeker niet, wél blij.

Wat waren jouw minder leuke momenten op reis?

Niks missen?

Vul je e-mailadres in en ontvang bericht bij een nieuw artikel. Je kunt je altijd gemakkelijk afmelden.

3 reacties

  1. Ohh, wat bálen, van Peru! Heeft hij er uiteindelijk nog lang last van gehad?

    Ik moet meteen denken aan onze roadtrip door Zuid Amerika. Aan het begin van de reis (in Chili) waren we op zoek naar een bepaalde slaapplek. Het begon donker te worden, kwamen op een steil, kronkelig zandweggetje in de bergen terecht en onze tank was bijna leeg. Ik zag het al helemaal voor me ‘Nederlands stel vermist in Zuid Amerika’. Uiteindelijk deden we wat verstandig was: maakten rechtsomkeer, richting een stad, waar we konden tanken. Die mooie slaapplek lieten we maar voor wat het was…

    1. Haha, herkenbaar dat je meteen de krantenkoppel al voor je ziet ;-)

      Hij heeft er best nog even last van gehad, maar het gaat nu al een aantal jaren goed. Gelukkig! Waarschijnlijk door de oefeningen die hij regelmatig doet waardoor de spieren sterker zijn geworden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*